بی پرده

نه دیگه، ما الان قله‌ایم؛ منتهای مراتب رساااانه‌های معاااااند از طریق جنگ شناختی و ترکیبی و تلفیقی و ترجیحی و تفضیلی و مابقی تفعیلی‌ها، نمی‌ذارن ما لالوی آلودگی هوا و خشکسالی و تورم و چه و چه، متوجه پیشرفت‌های شگرف بشیم.

دقت نکردی چی شد 😂 ما مراحل بحران داریم؛ از آب مثال میارم که دوستان فکر نکنن پیاده‌نظام دشمن صهیونیستی‌ام:

مرحلهٔ اول، انکار: اینا همه‌اش شایعه، جوسازی، فتنه، بازی رسانه‌ای و... است. الان شما شیر آب رو باز کن، ببین چه اشکِ چشمی جاری می‌شه، زلال، تمیز، به به.

خبرنگار صداوسیما هم میره تو خیابون از ۴ نفر مصاحبه می‌گیره، ۵ نفرشون می‌گن نه اصلاً خبری نیست.

مرحلهٔ دوم، پذیرش: بله به هر حال نمی‌شه منکر شد که مشکلاتی وجود داره ولی مردم باید مقاومت داشته باشن. به هر حال همه جای دنیا مشکلاتی هست.

مجدد خبرنگار میره تو خیابون و با ۲ نفر مصاحبه می‌کنه که ۳ نفرشون یه خرده شبیهِ اکثریت جامعه هستن، صداشون بلنده و عینک دودیِ مدل جدید هم دارن؛ اگه خانمن موهاشون رنگ شده است و اگه آقان، آستین کوتاه و شلوار جین دارن. 

مرحلهٔ سوم، مقصریابی/تبرئه‌سازی: همه‌اش تقصیر دولت قبل و حکومت قبل و تحریم و جنگه. گردنِ هیچ‌کدوم هم نشه انداخت، می‌اندازیم گردن مردم!

میزگرد تشکیل می‌شه تا ابعاد مختلف بی‌آبی از منظر گردنِ دیگران، بررسی و ثابت بشه که همه بد بودن فقط ما خوبیم. براش هشتگ هم می‌سازن. 

مرحلهٔ چهارم، مدیریت بحران: تو این مرحله بحران جدیدی شکل می‌گیره که خود بحران اصلی، به نظر شوخی میاد.

خدا رو شکر هیچ وقت تو زندگیم از ترس مار به یه مار دیگه پناه نبردم 😂

چشم کاپیتان 🫡